Τα Χριστούγεννα ήταν ένας από τους πρώτους στόχους των Ναζί, όταν ανέλαβαν την εξουσία, το 1933 και από την προπαγάνδα τους δε γλίτωσε ούτε ο Άγιος Βασίλης!
Τον Δεκέμβριο του 1941, ο Αδόλφος Χίτλερ οργάνωσε ένα πλούσιο χριστουγεννιάτικο πάρτι, για τα κορυφαία στελέχη του ναζιστικού κόμματος.
Πολιτικοί και στρατηγοί συγκεντρώθηκαν μπροστά από ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο, για να γιορτάσουν και να ανταλλάξουν δώρα, υπό την παρουσία εκατοντάδων δόκιμων των SS, με τις χαρακτηριστικές ψηλές τους μπότες.
Στις εικόνες που διασώθηκαν, από τον προσωπικό φωτογράφο του Φύρερ, ο Χίτλερ μοιάζει λίγο κατηφής, που παρίστατο σε τέτοια εκδήλωση. Αρκεί να σκεφτεί κανείς, πόσο ακατάλληλη θα ήταν για τον ίδιο, που ήταν επικεφαλής μιας γενοκτονίας και μίας φιλοπόλεμης δικτατορίας, η γιορτή της γέννησης ενός «Εβραίου»!
Ωστόσο, παρά την έκφρασή του, ο Χίτλερ εμφανίζεται σε αυτές τις εικόνες ως κατακτητής, όχι μόνο της ηπειρωτικής Ευρώπης, αλλά και των Χριστουγέννων –μιας γιορτής που κατάφερε μέσα σε μόλις έξι χρόνια, να μετατρέψει σε ένα ισχυρό εργαλείο προπαγάνδας.
Ειρήνη στον Κόσμο!Τον καιρό του Β “Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός της Γερμανίας ήταν κυρίως χριστιανικός, συνεπώς, όπως και τώρα, τα Χριστούγεννα ήταν δημοφιλής γιορτή για τους κατοίκους της.
Μάλιστα, το σύγχρονο χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει τις ρίζες του στη Ρηνανία, τον 16ο αιώνα. Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, ήταν πολύ σημαντικά για τους Γερμανούς, ώστε να τα «ξεφορτωθούν» οι Ναζί, παρά το ότι αντιπροσώπευαν, όσα απεχθανόταν ο Χίτλερ: τη χριστιανική ηθική της ειρήνης στη Γη. Εφόσον δε μπορούσε να απαλλαγεί από αυτά, θα προσπαθούσε να τα κάνει δικά του.
Σε ένα κείμενο προπαγάνδας του 1937, με τίτλο «Νέες Έννοιες για τα Έθιμα που Κληρονομήσαμε», περιγράφονται οι ψυχικές ασκήσεις αεροβικής, που έπρεπε να περάσουν οι Ναζί, για να μετατρέψουν τα Χριστούγεννα σε μια γιορτή, που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν.
Τα Χριστούγεννα θεωρούνται παραδοσιακά ως «διακοπές, για να υπάρχει ειρήνη σε όλη την ανθρωπότητα» -μια ερμηνεία, που έπρεπε να απορριφθεί, με βάση το άρθρο. Άλλωστε, είναι παράδοξο να εύχεσαι ειρήνη σε όλο τον κόσμο και να στοιβάζεις εκατομμύρια ανθρώπους σε θαλάμους αερίων.
Έτσι, ο συγγραφέας επεσήμανε, πως οι Γερμανοί θα έπρεπε να εύχονται τα Χριστούγεννα για ειρήνη στη Γερμανία. «Μια ειρήνη, που θα μπορούσε πιθανώς να επιτευχθεί, μόνο με την απαλλαγή από τους εχθρούς του κράτους, όπως οι Εβραίοι, οι Τσιγγάνοι, οι κομμουνιστές, και οι ομοφυλόφιλοι.
Η άγρια νύχτα του «Σωτήρα Φύρερ»!Η προπαγάνδα δεν τελειώνει εδώ. Ο Χίτλερ προσπάθησε, με κάθε τρόπο, να «βγάλει» τον Χριστό από τα Χριστούγεννα, που ονομάζονται «Weihnachten» (Άγια Νύχτα) στη Γερμανία, στοιχείο που βόλευε πολύ τον Φύρερ. Ωστόσο, οι Ναζί διάλεξαν ένα άλλο όνομα: «Rauhnacht» (Άγρια Νύχτα), ώστε να υπάρχει κι ένας υπαινιγμός βίας!
Ευτυχώς για τον Χίτλερ, οι Γερμανοί είχαν το χειμερινό ηλιοστάσιο, το οποίο γιόρταζαν πολύ πριν ο Χριστιανισμός φθάσει στη χώρα κι έτσι, ήταν εύκολο για τους Ναζί, να ισχυριστούν ότι η «Weihnachten» ήταν μία παγανιστική γιορτή.
Οι εμπνευστές του Ολοκαυτώματος, Χάινριχ Χίμλερ και Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ, άλλαξαν ακόμη και τους στίχους στα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, όπου αναφερόταν ο Ιησούς, όπως η «Άγια Νύχτα» και τα μετέτρεψαν σε ύμνους στον Εθνικοσοσιαλισμό. Κάθε αναφορά του Ιησού αντικαταστάθηκε από τον «Σωτήρα Φύρερ»!
Ο Χριστός «αφαιρέθηκε», αλλά τα πράγματα ήταν δυσκολότερα με τον Άγιο Βασίλη, τον Έλληνα χριστιανό επίσκοπο Νικόλαο του 4ου αιώνα στη Μικρά Ασία, ο οποίος μόνο Άριος δεν ήταν.
Ακόμη και οι Ναζί δε μπορούσαν να του κηρύξουν τον πόλεμο, ωστόσο του άλλαξαν το όνομα.
Ισχυρίστηκαν ότι η φιγούρα με τη γενειάδα, που μοιράζει δώρα τα Χριστούγεννα στα σπίτια, ήταν ο παγανιστικός Θεός Οντίν. Οι Χριστιανοί τον είχαν κλέψει, αλλά τώρα το όνομά του αποκαταστάθηκε.
Τα στολίδια των ΧριστουγέννωνΈπρεπε, όμως, να αλλάξει και το χριστουγεννιάτικο δέντρο, παρά το γεγονός ότι ήταν απόλυτα γερμανική επινόηση. Το αστέρι στην κορυφή ενοχλούσε τους Ναζί, είτε είχε έξι αιχμές και παρέπεμπε στο άστρο του Δαβίδ, είτε είχε πέντε αιχμές και θύμιζε το κομμουνιστικό αστέρι. Οι Ναζί έβαζαν στη θέση του μία σβάστικα, έναν κεραυνό των SS, ή ένα γερμανικό τροχό.
Άλλαξε επίσης η διακόσμηση του δέντρου, με τα στολίδια να παραπέμπουν στον πόλεμο, όπως αντίγραφα χειροβομβίδων και αυτόματων όπλων, αλλά και στον σωβινισμό. Έχουν διασωθεί στολίδια όπως ασημί μπάλες με συνθήματα: «Sieg Heil», κόκκινοι λαμπτήρες που καλύπτονται από σβάστικες, και ομοιώματα σιδερένιων σταυρών και αετών. Δεν έλειπαν φυσικά οι μινιατούρες με τη μορφή του Χίτλερ, οι οποίες όμως δεν του άρεσαν και τις απαγόρευσε με νόμο.
Το 1939, τα Χριστούγεννα είχαν σχεδόν μετατραπεί σε ένα εργαλείο ναζιστικής προπαγάνδας, όπως μαρτυρά ένα άρθρο της εποχής: «Όταν γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, έχουμε συμπεριλάβει στον κύκλο της οικογένειας, όσους έχουν γερμανικό αίμα και δέχονται ως γιορτή τη «Germanethnicity», εκείνους που η τύχη δεν τους επέτρεπε να ζουν εντός των συνόρων του Ράιχ, ή κάνουν το καθήκον τους σε ξένους λαούς».
Το 1937, ο προπαγανδιστής Φρίντριχ Ρεμ έγραφε: «Δεν μπορούμε να δεχτούμε, ότι γερμανικό χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει να κάνει με μια φάτνη σε ένα παχνί στη Βηθλεέμ. Είναι αδιανόητο για μας ότι τα Χριστούγεννα και όλο τα βαθύ ψυχικό τους υπόβαθρο, είναι το προϊόν μιας ανατολικής θρησκείας».
Πάντως, η μετάλλαξη των Χριστουγέννων από τον Χίτλερ δεν κράτησε πολύ. Κατά την επέλαση των Συμμάχων το 1944, η χριστιανική επιρροή για τα Χριστούγεννα ήταν το μικρότερο πρόβλημα των Ναζί, που τα «ξαναβάφτισαν» ως ημέρα μνήμης, για όσους είχαν χάσει στον πόλεμο.
Ήταν η τελευταία χρονιά των ναζιστικών Χριστουγέννων. Μετά από τέσσερις μήνες, ο Φύρερ ήταν νεκρός και οι ύμνοι του Χίμλερ, που τραγουδήθηκαν λίγο στη μεταπολεμική Γερμανία, είχαν την ίδια τύχη με κάθε ναζιστική ιδέα. Αποκηρύχθηκαν και θάφτηκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!
Ίσως αυτό να εξηγεί και τη θλιβερή έκφραση του Χίτλερ στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ανάμεσα στους συνεργούς του το 1941. Πιθανόν να προέβλεπε το φάντασμα των Χριστουγέννων του μέλλοντος.
Πηγή : Μηχανή του χρόνου
Με την ευκαιρία, ας δούμε τι έγραφαν «οι Χριστιανοί» της Χρυσής Αυγής για τον Χριστό, στο επίσημο περιοδικό τους τον Μάρτιο του 2003 (Τεύχος 108) :
